Τρέχεις και πονάς στο γόνατο, μήπως είναι το ισχίο σου;

Τρέχεις και πονάς στο γόνατο, μήπως είναι το ισχίο σου;

Δεδομένου ότι η άρθρωση του ισχίου διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ισορροπία, την ευκαμψία και την ισχύ κατά τη διάρκεια του τρεξίματος, είναι μία από τις πιο συχνές περιοχές πόνου για τους δρομείς. Οι μυϊκές ανισορροπίες και η δυσευθυγράμμιση της άρθρωσης του ισχίου μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμούς/πόνο στη ίδια την άρθρωση και μπορούν να συντελέσουν στην πρόκληση συμπτωμάτων σε όλο το κάτω άκρο.

 

Κατά το τρέξιμο η άρθρωση του ισχίου καλείται να ανταπεξέλθει σε αυξημένες απαιτήσεις. Καθώς η ταχύτητα αυξάνει, για να επιτευχθεί ορθά ο διασκελισμός η κίνηση όσο και η μυϊκή ενεργοποίηση των μυών του ισχίου αυξάνεται επίσης. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ο λαγονοψοίτης μυς παραμένει ενεργός περίπου στο 50% του διασκελισμού κατά το ελαφρύ τρέξιμο ενώ στο ταχύ τρέξιμο είναι ενεργός στο 90%. Ο μέσος γλουτιαίος και ο ΤΠΠ παραμένουν ενεργοί σε όλο τον κύκλο του διασκελισμού με μειωμένη ένταση κατά τις χαμηλές ταχύτητες. Αντίστοιχα ο ραπτικός μυς φαίνεται να μην ρίχνει την ηλεκτρομυογραφική του ενεργοποίηση κατά το τρέξιμο. Η περίοδος δραστηριότητας του μακρού προσαγωγού ξεκινάει λίγο μετά από την απώλεια επαφής των δακτύλων από το έδαφος και συνεχίζει μέχρι το μέσο της αιώρησης. Κατά τη φάση της επιβράδυνσης πριν την επαφή της πτέρνας υπάρχει εξίσου μια περίοδος ενεργοποίησης του μακρού προσαγωγού κατά το ταχύ τρέξιμο.
Μελέτες επίσης σε άτομα με επιγονατιδομηριαίο πόνο έχουν δείξει μυϊκές ανισορροπίες μεταξύ των απαγωγών και των προσαγωγών μυών του ισχίου. Η διαφορά αυτή εντοπίζεται εντονότερη ειδικά μετά από έντονη δραστηριότητα.
Οι μυϊκές ανισορροπίες, δυσευθυγράμμιση της άρθρωσης του ισχίου, οι τραυματισμοί και άλλες καταστάσεις χρόνιου πόνου μπορούν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο στην πρόκληση ισχιαλγίας. Οποιαδήποτε λάθος ενεργοποίηση, αδυναμία, η ανισορροπία μπορεί να επηρεάσει τόσο την εύρυθμη λειτουργία του ισχίου σε μυϊκό επίπεδο αλλά και σε αρθρικό. Ο αρθρικός θύλακας αλλά και ο αρθρικός χόνδρος μπορούν να βλαφτούν σε καταστάσεις υπέρχρησης υπό τη συνθήκη μυϊκών δυσλειτουργιών.

Η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει μέσω εργονομικών συμβουλών/αλλαγών για την διαχείριση του πόνου, τεχνικές Manual therapy για κινητοποίηση της άρθρωσης του ισχίου, διάταση του αρθρικού θυλάκου καθώς επίσης εξατομικευμένων ασκήσεων ενδυνάμωσης και διάτασης με στόχο τις μυϊκές ανισορροπίες.

 

Andersson, E. A., Nilsson, J., & Thorstensson, A. (1997). Intramuscular emg from the hip flexor muscles during human locomotion. Acta Physiologica Scandinavica, 161(3), 361–370. https://doi.org/10.1046/j.1365-201X.1997.00225.x

Bergmann, G., Graichen, F., & Rohlmann, A. (1993). Hip joint loading during walking and running, measured in two patients. Journal of Biomechanics, 26(8), 969–990. https://doi.org/10.1016/0021-9290(93)90058-M

Mann, R. A., Moran, G. T., & Dougherty, S. E. (1986). Comparative electromyography of the lower extremity in jogging, running, and sprinting. The American Journal of Sports Medicine, 14(6), 501–510. https://doi.org/10.1177/036354658601400614

ABOUT AUTHOR